Eternity in the Air
sábado 13 de junio de 2009
sábado 6 de junio de 2009
Ezta iñor zu bezelakoik... (jajaja)
Babys zuentzat, bakarrak eta originalak gealako munduan!!
Zuentzat, Pedante maiteok,
pos hoixe,
no hay nadie como tu....
P.D: Pistinatxo jaunari darle gogorrrrrrrrrrrrr!!! jajajaa
miércoles 3 de junio de 2009
martes 2 de junio de 2009
Apokalipsis returns!!!
Babys, only one thing: DON'T KILL YOURSELF!!!
WE CAN DO IT!!!
Hasi daitezela komandoak martxan, gauapasa kolektibo eta kafe-yonkizaletasun-menpekotasuna!!!
De tó se sale, ta gu ixtudiante aplikatu ta neska jatorrak gealako....
Mis más sinceros animosos!!!
GORA PEDANT GROUP eta SUSPENDUTA TEAM herria gurekin!!!!!!!
lunes 18 de mayo de 2009
Handia zu Benedetti!

Hemendik nire omenaldi txikitxu eiñ nahi dotzet fisikoki agur esan dozkun pertsona handi honi.
Oooooohhh Mario-Mario.....
Erabaki zenun zure idazteko plumiai beste funtziño bat gehixa emoti eta punta zorrotzeko fusil bihurtu zenun berau. Zure idatzixek gerrako balen legez zuzen eta argi heltzen zien beren helburuetara. Eta nahiz eta asko zure esanen aurrin gor-mutu bihurtu, erretz eskibau ezin dan tinta gorrizko erreka bat marrazten zenun idazteko esku altzetan izen dozun bakotxin.
Laboa maixuk esateban lez (zeba, zeba, zeba, bixek?jode!) zure hitzak ez daitezela ahaztu, ez daitezela gal...
Gogoangarria eta eredugarria zure bidea....eskerrik asko!!
Bere poesixa ezagun bat izten dot hemen,gozatu!
Desde los afectos
¿Cómo hacerte saber que siempre hay tiempo?
Que uno tiene que buscarlo y dárselo...
Que nadie establece normas, salvo la vida...
Que la vida sin ciertas normas pierde formas...
Que la forma no se pierde con abrirnos...
Que abrirnos no es amar indiscriminadamente...
Que no está prohibido amar...
Que también se puede odiar...
Que el odio y el amor son afectos...
Que la agresión porque sí, hiere mucho...
Que las heridas se cierran...
Que las puertas no deben cerrarse...
Que la mayor puerta es el afecto...
Que los afectos, nos definen...
Que definirse no es remar contra la corriente...
Que no cuanto más fuerte se hace el trazo, más se dibuja...
Que buscar un equilibrio no implica ser tibio...
Que negar palabras, es abrir distancias...
Que encontrarse es muy hermoso...
Que el sexo forma parte de lo hermoso de la vida...
Que la vida parte del sexo...
Que el por qué de los niños, tiene su por qué...
Que querer saber de alguien, no es sólo curiosidad...
Que saber todo de todos, es curiosidad mal sana...
Que nunca está de más agradecer...
Que autodeterminación no es hacer las cosas solo...
Que nadie quiere estar solo...
Que para no estar solo hay que dar...
Que para dar, debemos recibir antes...
Que para que nos den también hay que saber pedir...
Que saber pedir no es regalarse...
Que regalarse en definitiva no es quererse...
Que para que nos quieran debemos demostrar qué somos...
Que para que alguien sea, hay que ayudarlo...
Que ayudar es poder alentar y apoyar...
Que adular no es apoyar...
Que adular es tan pernicioso como dar vuelta la cara...
Que las cosas cara a cara son honestas...
Que nadie es honesto porque no robe...
Que cuando no hay placer en las cosas no se está viviendo...
Que para sentir la vida hay que olvidarse que existe la muerte...
Que se puede estar muerto en vida..
Que se siente con el cuerpo y la mente...
Que con los oídos se escucha...
Que cuesta ser sensible y no herirse...
Que herirse no es desangrarse...
Que para no ser heridos levantamos muros...
Que sería mejor construir puentes...
Que sobre ellos se van a la otra orilla y nadie vuelve...
Que volver no implica retroceder...
Que retroceder también puede ser avanzar...
Que no por mucho avanzar se amanece más cerca del sol...
¿Cómo hacerte saber que nadie establece normas, salvo la vida?
domingo 17 de mayo de 2009
Homem do Leme
Sozinho na noite
um barco ruma para onde vai.
Uma luz no escuro brilha a direito
ofusca as demais.
E mais que uma onda, mais que uma maré...
Tentaram prendê-lo impor-lhe uma fé...
Mas, vogando à vontade, rompendo a saudade,
vai quem já nada teme, vai o homem do leme...
E uma vontade de rir nasce do fundo do ser.
E uma vontade de ir, correr o mundo e partir,
a vida é sempre a perder...
jueves 14 de mayo de 2009
final giroa
Lehia beti lehi. Anai artean zer esanik ez, beti ere ona bada.
Bi kolorez jantzitako hiria, eta sentimendu bakarra partekatzen duten hamaika hiritar, herritar.
Banderak, kartelak, edozein motatako oihalak eraikinetan.
Nabari zen final giroa, arropetan, aurpegietan, hiriko hamaika txokotan jarritako pantaila erraldoietan, jendez betetako kale eta txoko guztietan.
Zer nolako negozioa euskotren, euskotran, metro bilbao eta taxi bilbao guztientzat!
Ezin ahaztu supermerkatuak, eta tabernak, noski.
Ordua iristear zela nabari zen plaza eta taberna guztietan. Ez zen orratzik sartzen bertan ez, ez zegoen harentzat lekurik.
Esajeratua!
Ta zer esango dut ba! Ni gipuzkoarra izaki, beti izan dut bilbotarrenganako aurreiritziren bat: harroak baino, flipau batzuk direla. Ez diot zentzu txarrean, makina bat barre botatzen baita haiei entzuten. Baina oraingo honetan ez dakit ba. Asteazkena hurbiltzen zioan heinean, neu ere sentimendu berdin horretan murgiltzen ari nintzen. Banekien zaila zela, ia ezinezkoa, "el Barsa, es mucho Barsa". Baina aizu, nork daki ez? 90 minutuak jolastu egin behar dira eta bai, Barsa garaezinen artean sartzen da, onenen artean onenetarikoena baita. Baina ze giro, ze ilusio ikusten zen kalean zeudenen bakoitzaren aurpegietan! Neu ere kutsatu ninduen ba, eta zer arraio, pena eta guzti eman zidan.
3.golak esan beharrekoak esanda utzi zituen, zeresanik ez 4.nak. Baina bertan bizitakoak ez zuen izenik. Esajeratua zen zenbat jende, zenbat ilusio eta zenbat esperantza zegoen hiriburu bizkaitarrean.
Hala ere, esperantzara kondenatuak jarraitu beharko dugu. Nire bizitzako azken hiru urteak bertan emanik, eta gipuzkoar batentzat zaila da ondokoa esatea, nik neuk ere bizi nituen txurigorriak nire bihotzean, zaletuengatik soilik bada ere.
p.d.: ze ondo ematen dion Pep Guardiolari trajeak, oh my god!
Bi kolorez jantzitako hiria, eta sentimendu bakarra partekatzen duten hamaika hiritar, herritar.
Banderak, kartelak, edozein motatako oihalak eraikinetan.
Nabari zen final giroa, arropetan, aurpegietan, hiriko hamaika txokotan jarritako pantaila erraldoietan, jendez betetako kale eta txoko guztietan.
Zer nolako negozioa euskotren, euskotran, metro bilbao eta taxi bilbao guztientzat!
Ezin ahaztu supermerkatuak, eta tabernak, noski.
Ordua iristear zela nabari zen plaza eta taberna guztietan. Ez zen orratzik sartzen bertan ez, ez zegoen harentzat lekurik.
Esajeratua!
Ta zer esango dut ba! Ni gipuzkoarra izaki, beti izan dut bilbotarrenganako aurreiritziren bat: harroak baino, flipau batzuk direla. Ez diot zentzu txarrean, makina bat barre botatzen baita haiei entzuten. Baina oraingo honetan ez dakit ba. Asteazkena hurbiltzen zioan heinean, neu ere sentimendu berdin horretan murgiltzen ari nintzen. Banekien zaila zela, ia ezinezkoa, "el Barsa, es mucho Barsa". Baina aizu, nork daki ez? 90 minutuak jolastu egin behar dira eta bai, Barsa garaezinen artean sartzen da, onenen artean onenetarikoena baita. Baina ze giro, ze ilusio ikusten zen kalean zeudenen bakoitzaren aurpegietan! Neu ere kutsatu ninduen ba, eta zer arraio, pena eta guzti eman zidan.
3.golak esan beharrekoak esanda utzi zituen, zeresanik ez 4.nak. Baina bertan bizitakoak ez zuen izenik. Esajeratua zen zenbat jende, zenbat ilusio eta zenbat esperantza zegoen hiriburu bizkaitarrean.
Hala ere, esperantzara kondenatuak jarraitu beharko dugu. Nire bizitzako azken hiru urteak bertan emanik, eta gipuzkoar batentzat zaila da ondokoa esatea, nik neuk ere bizi nituen txurigorriak nire bihotzean, zaletuengatik soilik bada ere.
p.d.: ze ondo ematen dion Pep Guardiolari trajeak, oh my god!
domingo 10 de mayo de 2009
jueves 7 de mayo de 2009
Mápola
Aspalditxo eztiogula honi buelta erdirik eman.
Zertan gabiltza!?
nora joan dira jolasteko gogoak?
akullu makullu, zahartuta agian!?
st mary bedeinkatua, zer kurrin, albiste kurrin, mexiko kurrin, lindotikurrin-kurrin?
ta mai, ze paxten da usurbil aldetik, zemouz jundia aurtengo uztak ta zemouz dabil euskotren "kapi"ra juteko? ze ordutan jeikitze haiz illea lixatzeko!?
ta zu dear quee-arrrrrr! jaurlaritxa bota al dute edo xuei ere pixu dotorea jarri behar al dizuete zazpi kalen? "HABITAT" berririk bai!?
mes amours,
Pigalleko artistek gorputza margotu didate udaberri onetan.
"hiri gorri honetan,
hiri gorri honetan,
ilargiaren atzaparretan...
adi...eraiki berri dudan
munduraaaaaa!!!"
martes 10 de marzo de 2009
biyar partziala
Sentitzen dut geure txoko maitea nire barne orru, amorrazio eta gorrotoak azaleratzeko erabiltzen badut. Barka beza pedantismoak, baina... salbuespen eginez...
Teresa must... die!!! Kaguen dio! Beira, bakit gustutako koloriak daudela oso ondo. Baino nola kojones dedikatu leike bizitzako 10 urte zenbaki, sigla, koma, puntu koma ta hoien arteko halako masa konpota nazkagarri baten ingurun!!! Ta gañea zer ta geo oi inposatu, bueno mesedez. Sentitzet zure bizitza holako aspergarri, nazkagarri ta itsusiya izan bada, baino ez gu kastigatu horrekin de dio! Terrorismo?? hau da terrorismo, joder.
Teresa must... die!!! Kaguen dio! Beira, bakit gustutako koloriak daudela oso ondo. Baino nola kojones dedikatu leike bizitzako 10 urte zenbaki, sigla, koma, puntu koma ta hoien arteko halako masa konpota nazkagarri baten ingurun!!! Ta gañea zer ta geo oi inposatu, bueno mesedez. Sentitzet zure bizitza holako aspergarri, nazkagarri ta itsusiya izan bada, baino ez gu kastigatu horrekin de dio! Terrorismo?? hau da terrorismo, joder.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)